Fortepian

 

 

Australijski film „Fortepian” w reżyserii Jana Campiona to według mnie najciekawszy przykład kina kobiet. Za główną rolę kobiecą w filmie Holly Hunter otrzymała w 1993 roku Oscara. W Cannes film otrzymał Złotą Palmę przyznaną po raz pierwszy kobiecie- reżyserce!

Narracja filmu prowadzona jest przez wewnętrzny głos bohaterki, co podkreśla kobiecy punkt widzenia przyjęty przez reżyserkę.

Eksponuje w nim główne przeżycia i emocje kobiety, podkreśla intymność jej świata. Obraz dopełnia wspaniała muzyka Michaela Nymana- angielskiego kompozytora. Oświetlenie oraz barwa kolorów utrzymane są w zielono- niebieskiej tonacji.

Treścią filmu jest podróż Ady z XIX wiecznej Szkocji do Nowej Zelandii, gdzie czeka na nią mąż. Została wydana za mąż korespondencyjnie przez ojca. Kobieta świadomie przestaje mówić, komunikuje się z córką jedynie przez gesty i muzykę. Zamieszkują w tropikalnej dżungli, a Ada tęskni za fortepianem pozostawionym na plaży.